كسي نمي خواهد باور كند  باغچه دارد مي ميرد

 كه قلب باغچه در زير افتاب ورم كرده است

 كه ذهن باغچه دارد ارام ارام از خاطرات سبز تهي مي شود

و حس باغچه انگار چيزي مجرد است كه در انزواي باغچه پوسيده است

 حياط خانه ي ما تنهاست

حياط خانه ي ما در انتظار بارش يك ابر ناشناس خميازه مي كشد

 و حوض خانه ي ما خاليست...

 من از زماني كه قلب خود را گم كرده است مي ترسم

 من از تصور بيهودگي اين همه دست

و از تجمع بيگانگي اينهمه صورت مي ترسم...